ΟΥ Οχι ΤΙ κάτι ΔΑΝΟΣ εκ της γής
Απόψεις που πηγάζουν από την άλλη άγνωστη πλευρά
ΑΒΑ(ήβη)+ΤΑΡ(τάρταρα) <> ΒΙΟΣ(ζωή)+ΑΔΑΣ(άδης)
Aιώνια εναλλαγή, στην βιολογική αρμονία
Η άλλη θέση στην καθημερινότητα, τό επέκεινα, ή αλήθεια της φαντασίας.
Βουτιά στόν άπειρο και άυλο κόσμο τών ιδεών.
Υποβάθμιση του χρήματος (χξς') σε μέσο εξυπηρέτησης και όχι υπέρτατη ανάγκη.
Ατυχώς ονομάσθηκε Χρήμα (ότι χρειαζόμαστε)
και Νόμισμα (ότι θεσπίσθηκε σαν αξία)
Εξαπατήσαμε τό είναι μας, και Εκπέσαμε.

Επικοινωνία: utidanos@gmail.com

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

"Λιαντίνης – Έζησα έρημος και ισχυρός"

Αποκαλυπτική μαρτυρία για τον Λιαντίνη από έναν φίλο και συνάδελφο. 

Βασίλειος Κύρκος, (1934-2016. Διδάκτορας Φιλοσοφίας από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Υπήρξε ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας. Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος ΦΠΨ, διευθυντής του τομέα Φιλοσοφίας και Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων. Από το 1996 καθηγητής στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών):

«Ο Λιαντίνης ήταν ένα ανθρώπινο μέταλλο που δεν ήταν κοινό. Απολύτως σπάνιο.
Και αυτός ήταν ο λόγος που μέσα στο Τμήμα του δέχθηκε επίθεση απροκάλυπτη, κομπλεξική και τελείως αντιακαδημαϊκή.
Βρήκε όμως απόλυτη κατανόηση από τον Δανασσή (σ.σ. τότε αντιπρύτανης), και αυτό δεν είναι λίγο. Ήταν έντιμος άνθρωπος ο αντιπρύτανης, παρόλο που ούτε ο ίδιος μπορεί να συγκριθεί μαζί του, γι’ αυτό δεν παρασύρθηκε από τις προτιμήσεις του όχλου, των πολλών μέσα εκεί.
Όλοι αυτοί έβλεπαν στο πρόσωπο του Λιαντίνη έναν άνθρωπο που δεν μπορούσαν να φτάσουν.
Ο Λιαντίνης, εκτός από γοητευτικός δάσκαλος, είχε ένα πνευματικό επίπεδο διακριτό από τους άλλους. Η επιστημονική του επάρκεια υπερέβαινε κατά πολύ το μέσο όρο.
Από εκεί ξεκινάει η απαξίωση και η έχθρα απέναντι στον Λιαντίνη.
Σε αυτό πρωτοστάτησε ο Μαρκαντώνης, ένας άνθρωπος που εκπροσωπούσε τη νοοτροπία και το ύφος του “προφεσόρου”, του παλιού καθηγητή που τα πήγαινε μια χαρά με όλα τα πολιτικά συστήματα, τσιμπούρι στους πολιτικούς, υποτακτικός, ικανός να ελίσσεται κάνοντας δημόσιες σχέσεις, και όλα αυτά χωρίς ίχνος πνευματικότητας.
Είχε καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να είσαι σπουδαίος επιστήμων, φτάνει να ξέρεις τι θέλει ο όχλος. Ο Λιαντίνης ήταν ξένος και αντισυμβατικός προς όλα αυτά.
Ας το πούμε κι έτσι: δεν ήταν του κόσμου τούτου.
Όλη αυτή η κατάσταση τον στεναχωρούσε πολύ. Προσοχή όμως!
Όχι γιατί τον άγγιζε προσωπικά, αλλά γιατί είχε άλλη αντίληψη γι’ αυτό που λέμε ακαδημαϊκή κοινότητα. Τον πλήγωνε η χαμέρπεια μεγάλου μέρους της κοινότητας και η υποταγή της στη συμβατικότητα. Κάνοντας αναγωγή, τον πλήγωνε η εικόνα της χώρας.
Όταν λειτουργεί έτσι το καλύτερο στοιχείο ενός συνόλου, όπως είναι το Πανεπιστήμιο, που βγάζει δασκάλους που θα διδάξουν παιδιά, τότε δεν μπορείς να νιώθεις αισιόδοξος.
Ήταν έκδηλη η αγωνία του Λιαντίνη για τις τύχες της χώρας.
Γι’ αυτό που λέμε “πού βαδίζει”.
Εκείνο που έκανε τον Λιαντίνη να ξεχωρίζει μέσα στο Πανεπιστήμιο, δεν ήταν μόνο ο πλούτος των γνώσεων που κατείχε, αλλά κυρίως η δυνατότητα να τις διυλίζει.
Είχε την ικανότητα να οσμίζεται τους όρους που οδηγούν στη σήψη, ή στην ανάταση.
Μπορούσε να δει τα σημάδια των καιρών.
Να διακρίνει τις λεπτές αποχρώσεις της ιστορίας. Να καταδύεται σ’ εκείνο που δεν φαίνεται και να το αναδεικνύει.
Όταν έφυγε ο Λιαντίνης το 1998, έζησα το κλίμα απαξίωσής του από την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Όχι από όλους, αλλά από την πλειοψηφία.
“‘Ελα μωρέ, παιχνίδια κάνει και θα γυρίσει”. Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που κατάλαβαν...
“Καίει” ο Λιαντίνης, ενοχλεί.
Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που οι κοινότητες αργούν να αναδείξουν.
Ειδικά η νεοελληνική κοινωνία, έτσι όπως άρχισε να διαμορφώνεται μετά τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους, είναι γεμάτη αντιφάσεις και δυσπλασίες που δύσκολα αφήνουν χώρο στις εξαιρέσεις.
Δεν τις ανέχεται. Αλλά αυτές οι εξαιρέσεις λειτουργούν τελικά ως πνευματική ταυτότητα για μια κοινωνία».

(Πηγή μαρτυρίας: "Λιαντίνης – Έζησα έρημος και ισχυρός", εκδ. Ελευθερουδάκη)